سیاوش

سِیاوَش، پِسَرِ کی‌کاووس بود،

راهِ رَستی و پاکی می‌جُست بود‌.

رُستَمش بَرکِشت، چُون پِهلوون،

یادِ نِماز و راهِ دِرِست و نَجون‌.


سودابه دیدَش، دَر دل شُد آشوب،

خاستَش، نَپذیرفت، گُفت: ای گَناه روب!

دَروغ بَسازید، شُد خاکِ ریش،

به آتَش زَدَندَش، نَسوزید مِش‌.


بَرون آمَد از آتَش، چُون نُور،

هَمِه دانِستَند پاک است و صَبور‌
رَفت از ایران، زِ رَنـج و نِفاق،

شُد به توران، به پادشاهیِ پاک‌.
صُلح بَرپا کرد، با افراسیاب،
لِکـن بَدکرد با او، نَدادش جَواب‌.
به ناحـق، سِیاوَش را کُشتند،
خونَش به خاک ریخت، بُوشتند‌.
از خونِ او، گِیاهِ سِیاوَش رُست،
یادِ راستی و پاکی تا اَبَد شُد دُرست‌.
پِسَرَش، کیخُسرو، بَر انتقام،
آمد و بَر بَد نِمود گُسـتاخی و کام‌.
سِیاوَش نَمُرد، نُورش بَماند،
دَر دلِ مَرْدُم، حَقش نِشاند‌.

Rap