1

İnsan dediğin bazen insanlıktan indirimde,
Doğruyu söyleyen kayıp, yalan prime-time dilinde.
Herkes haklı kendi filminde, kimse suçlu değil,
Aynalar bile yorulmuş, gördüğünden memnun değil.

Bir elinde alkış, diğerinde hesap makinesi,
Dostlukların çoğunda küçük yazıyla şartnamesi.
“Yanındayım” diyenlerin yanında kaç kişi kaldı?
İşler tersine dönünce telefonların sesi azaldı.

İstediğim hayatı verebilir misin?
Bana satılan hayallerin fişini kesebilir misin?
Herkes “özgürsün” derken seçimlerimi silebilir misin?
İstediğim hayatı verebilir misin?

Burada değer ölçülüyor etiketin ağırlığıyla,
İnsan seçiliyor cebindeki rakamıyla.
Birinin fazlası çöpe gider, birinin eksiği ömre,
Sonra buna düzen derler, vicdanı koyarlar rafa.

Kural herkese aynı denir, kural herkese uymaz,
Terazi masanın üstünde ama masanın kendisi kayar.
Hak arayan yorulur, hakkı olan bekletmez,
Bazı kapılar anahtarla değil, tanıdıkla açılır, kilitlenmez.

Çocukken “iyi ol” dediler, iyi oldum, ne kazandım?
Büyüyünce “uyanık ol” dediler, neye uyandım?
Meğer bazı yarışlarda hızlı olmak yetmiyor,
Başlangıç çizgisini kimin çizdiği söylenmiyor.

İstediğim hayatı verebilir misin?
Başkasının kurduğu oyunda kuralları değiştirebilir misin?
Bana “şans” deyip zarları önceden yükleyebilir misin?
İstediğim hayatı verebilir misin?

Birileri başarıyı doğuştan miras gibi taşırken,
Birileri başarı için kendinden parça harcar.
Sonra aynı kürsüden “çok çalış” diye bağırırlar,
Merdiveni olmayanlara neden tırmanmadın diye sorarlar.

İki yüz değil mesele, bazısında yüz kalmadı,
Menfaat gelince karakterin fiyatı katlandı.
Bugün “asla” dediği şeyi yarın savunur gururla,
Çünkü hafıza kısa, çıkar uzun, insan buna alışkın aslında.

Bir fotoğrafa gülüş sığar, gerçeğe sığmaz bazen,
Bir “iyiyim” cümlesi yıllarca saklar nelerden.
Herkes birbirinin hayatına filtre çekip bakıyor,
Kimse kendi kusuruna yakınlaştırma yapmıyor.

Ben kusursuz bir dünya istemiyorum senden,
Sadece adaletin kişiye göre değişmediği bir düzen.
Bir insanın kaderi doğduğu soyadına bağlanmasın,
Bir çocuğun geleceği başkasının kararına satılmasın.

İstediğim hayatı verebilir misin?
Bana herkesin eşit başladığı bir çizgi çizebilir misin?
Kaybedenin neden kaybettiğini dürüstçe söyleyebilir misin?
İstediğim hayatı verebilir misin?

Çünkü ben lüks istemiyorum,
Hakkaniyet istiyorum.
Herkes gülsün istemiyorum,
Kimsenin gülüşü satın alınmasın istiyorum.

Bana yalanı cilalayıp gerçek diye sunma,
Bozuk teraziyi altınla kaplayıp adalet diye sunma.
Bir insanın değerini cebine, görünüşüne, çevresine bağlama,
Sonra da dönüp “neden herkes bu kadar sahte?” diye sorma.

İstediğim hayatı verebilir misin?

Bana söz değil, sebep ver.
Bana vaat değil, seçenek ver.
Bana korkuyla yönetilen bir düzen değil,
Yanlış yapınca silinmediğim bir yer ver.

İstediğim hayatı verebilir misin?

Eğer veremiyorsan söyle,
Ben de senden beklemeyeyim.
Çünkü bazı şeyler hediye değil,
Uğruna alınan bir nefes kadar gerçek.

İstediğim hayatı verebilir misin?

Yoksa herkes gibi
İstediğim hayatın yerine
İdare eder bir hayat koyup
Buna “yeter” mi diyeceksin?

Fast aggressive rap, 150 BPM, hard boom bap drums, punchy kick, dry snare, rapid hi-hats, gritty bassline, dark minimal instrumental, poetic and socially critical atmosphere, sharp internal rhymes, multisyllabic rhyming, rapid flow, frequent flow switches, intense controlled delivery, raw underground energy, hard-hitting verses, rhythmic hook, no pop elements, no melodic trap, no autotune, no singing, no soft vocals.