ایران

[Verse 1]
دلِ ما سبز بماند، ...به امیدِ باران
که بهار می آید به این خاک، بعد از خزان

ابرِ غم اگر افتاد، به رویِ دلِ ما
باز می‌آید ،هُمایِ سَعادت به جهان


[Verse 2]

خاکِ ما صد نفسِ ریشه در اوست
باز سبز می‌ماند ،گرچه شده، پیرِ زمان

دستِ تقدیر
... اگر برگِ درختان را ریخت
باز امید، می‌روید
،از این خاکِ گران


[Chorus]

ایران، ایران
ای خاکِ باستان
ایران، ایران
ای عشقِ جاودان


[Verse 3]

این همان خاکِ پر از خاطره و قصهٔ ماست
که در آن
ریشه دوانده‌ست
هزاران داستان

شب اگر طول کشید و نفسِ شهر گرفت
می‌رسد
صبحِ روشن،
پسِ این شامِ گران


[Bridge]

گرچه شب خِیمه زده بر سرِ این باغِ کُهَن
...خاکِ ما
در دلِ تاریخ،
همیشه جاودان


[Final Chorus]

ایران، ایران
ای خاکِ باستان
ایران، ایران
ای عشقِ جاودان

ایران... ایران...
ای خاکِ همیشه جاودان

Epic Persian cinematic orchestral ballad.
Deep warm male baritone, passionate and expressive from the first line.
Fluid legato singing, emotional phrasing, natural Persian vocal ornaments.
No rap, no spoken vocals, no staccato, no dance beat.
Full cinematic strings, cello, piano, French horns, timpani and deep orchestral percussion.
Subtle ney and kamancheh.
Soft female backing vocals in selected moments.
Gradual emotional build, majestic and hopeful.
Powerful choir in the "Iran, Iran" chorus.
Original Persian cinematic signature sound, 80 BPM.