PP 1

Już idę po was, idę po ciebie,
idę po twoich bliskich,
a gdy was wezmę, nie będziecie w niebie,
będziecie jak żmije wśród gadów śliskich...

Ta smutna piosenka,
jak smutna panienka,
jak ten, co mnie wysyła,
jak chuda pani, gdy kosę ostrzyła.

Nie zaznasz spokoju, nie zaznasz litości,
nie pomogą wam lekarze, czarownicy, szamani,
niech choroba i ból toczą twoje kości,
w tych potwornych chwilach zostaliście sami.


Ta smutna piosenka,
jak smutna panienka,
jak ten, co mnie wysyła,
jak chuda pani, gdy kosę ostrzyła.

Możesz żyć między ludźmi, ludźmi się otoczyć,
zaćpać, zapić, zmysły wszystkie postradać,
z każdej pory i jamy ropa będzie się broczyć,
z bólu będziesz się zwijać i o szybką śmierć błagać.

Ta smutna piosenka,
jak smutna panienka,
jak ten, co mnie wysyła,
jak chuda pani, gdy kosę ostrzyła.

Tempo 80–100 BPM. Styl viralowej ballady latynoskiej z wpływem corrido: emocjonalny, minimalistyczny. Tekst i wokal po polsku. Wokal: mała dziewczynka/dziecko, szepto‑śpiew bardzo blisko mikrofonu, słyszalny oddech, pełna intymność; barwa surowa, naturalna, lekko łamiąca się. Aranż: a cappella lub tylko gitara akustyczna, ewentualnie bardzo subtelne skrzypce. Nastrój mroczny, melancholijny, szczery. Bez intro i outro, do 3 minut. , A Cappella, Child Vocals, Whispered Vocals