O Carballo con botas IV

Entre o Miño e a serra
un Carballo vivía,
rei da verde fraga
todo o mundo o quería.

Chegou o lume bravo,
fuxiron os veciños:
Filgueira e Castiñeiro,
Bidueiro e Teixiño.
O Carballo quedou só,
soíño, sen amigos.

O lume é cruel,
queima sen pausa.
O Carballo con botas
devolve a esperanza.

Chorou no outono triste,
caeron landras finas;
eran bágoas da terra,
eran feridas vivas.

Un día, unha bota vella
fuxiu da cruel guerra;
refuxiouse no bosque,
quedou alí na terra.

O lume é cruel,
queima sen pausa.
O Carballo con botas
devolve a esperanza.

Un paxaro deixou nela
unha landra pequena,
e a chuvia e mais o sol
fixeron a súa tarefa.

E así, tras poucos días,
naceu unha árbore nova:
¡oh, milagre da fraga!
O Carballo con Botas.

Dende entón na verde fraga
volve haber contos e froitos,
e onde o lume deixa sombra,
medran árbores e soños.

O lume é cruel,
queima sen pausa.
O Carballo con botas
devolve a esperanza.

Muiñeira