arsalannna

مَن و تَنهاییِ این شهر و بارانی که می‌بارد
دِلَم در سینه می‌لرزد، کسی اینجا نَمی‌دارد

خیابان‌های خالی، لامپ‌های نیمه‌خاموش و
صدایِ گام‌هایم را کسی از دور نَمی‌شنود

مَن و یک کوچهٔ تاریک و دیوارِ شکسته و
دری که سال‌هاست از غمِ من بی‌خبر مانده

نَشَستَم روی نیمکَت، زیرِ باران، بی‌کسی را دیدم
که با من گریه می‌کرد و کسی او را نَمی‌دیدم

مَن و تَنهاییِ این شهر، هم‌دردِ قدیمی
دِلَم پُر از سکوتَست و صَدایم بی‌شنیدن‌ها

اگر یک رهگذر خندید، دِلَم آتش گرفت، آری
که خنده در هوایِ من نَبایَد بی‌تو پیچیدن

شَبَم تاریک و سردَست و چراغانی نَمی‌بینم
دَرونِ سینه‌ام خورشیدِ تو خاموش، آه، می‌دانم

مَن و تَنهاییِ این شهر و یادِ خنده‌هایت
دِلَم دیوانه می‌گردد، کجایی؟ بی‌وفا نَبودی

غروب آمد، خیابان رنگِ غم پوشید و من ماندم
مَن و یک سایه در دیوار و اشکی که نَمی‌بارد

دُکان‌ها بسته، پنجره‌ها خاموش، شهر در خوابَست
مَن و یک رهگذر در کوچه‌هایِ بی‌کسی، تنها

به یادِ روزهایِ روشنِ با تو نشستن‌ها
دِلَم می‌سوزد و می‌گوید: کجایی؟ رفته‌ای از ما

اگر روزی بیایی، شهر را پُر می‌کند عطرَت
ولی افسوس، این شب‌ها تو را من دیده‌ام در خواب

مَن و تَنهاییِ این شهر و بارانی که می‌بارد
دِلَم در سینه می‌لرزد، کسی اینجا نَمی‌دارد

دِلَم آواز می‌خوانَد به یادِ روزهایِ با تو
ولی آوازِ من گم شد در این شهرِ پُر از یادت

اگر یک شب بیایی، شهر را من ترک می‌گویم
که با تو زنده‌ام، بی‌تو مَن و این شهر، زندانم

Male Vocals, Female Vocals, Harmonized Vocals, Sad, Sentimental, Romantic